انتظار زود پیروز شدن را نداشته باشید

اکنون حدود یک سال از انتخابات گذشته و مردم ایران نسبت به سال گذشته چندان چیز بیشتری دربارهء آن نمی‌دانند. کنجکاوی و ارادهء تحقیق تقریباً وجود ندارد. بی‌بی‌سی و صدای آمریکا دچار جنون تولید برنامه‌اند و انگیزهء روشنگرانهء روزنامه‌نگاری آرام را وانهاده‌اند.

قانون اساسی وحی منزل نیست

سبزها برای آن‌که به‌تدریج به ضد خود تبدیل نشوند، می‌بایست حتی رگه‌های استبداد میان خود را جدی بگیرند و از کنار آن به سادگی نگذرند، زیرا تجربه‌ی تاریخی نشان داده است که استبداد، دست‌کم عموماً، از نقاطی قوت می‌گیرد که نقاطی کوچک و کم‌اهمیت اند و یا دست‌کم این‌گونه تلقی می‌شوند.

علت اقبال مردم به جنبش سبز، سازگار بودن آن با باورهای مذهبی است

نگاه غالب به میزان سرکوب حکومتی آن است که افزایش شدت سرکوب به دلیل بالا بردن هزینه مشارکت سیاسی، مشارکت در جنبش اعتراضی را کاهش خواهد داد. ادعای این نوشته آن است که سرکوب در شرایط کنونی نه تنها مشارکت را کاهش نخواهد داد؛ بلکه به واسطه افزایش انگیزه اجتماعی مشارکت، موجب افزایش آن نیز خواهد شد.

حاکمیت در پی القای شکست جنبش است

بارها این سو و آن سوی، گلایه‌هایی پیرامون جدایی جنبش کارگری و جنبشی که پس از انتخابات خرداد 88 شکل گرفت، شنیده‌ایم. این موضوع که هنوز از چرایی عدم پیوستن کارگران به جنبشی که استبداد حاکم را نشانه رفته، سخن به میان نیامده، نشانه خلاء موجود است. صورت مساله‌ای است که روی آن بحث نمی‌شود.

جنبش سبز پرده‌های جهل را کنار می‌زند

پیام ویدئویی موسوی به مناسبت روز جهانی کارگر

پس از فرو نشستن گرد و غباری که انفجار غافلگیرکننده خشم فروخورده مردم پس از انتخابات در فضای گفتمان سیاسی ایجاد کرده بود، کم کم فرصت نقد و بررسی روند شکل‌گیری و فرجام اندیشی برای حرکت اعتراضی مردم پدید آمد. هر چند تفاوت صف‌بندی نیروهای جنبش و گونه گونی همراهان آن در راهپیمایی اعتراضی روز قدس نمایان شد؛ اما سیر حوادث از روز قدس تا عاشورای 88 چنان سریع و بی‌وقفه بود که کمتر مجالی برای نگاه تحلیل‌گرانه فراهم می‌کر.

دیدار مشترک موسوی و کروبی

هر کس به میزان تقاضا و توقعِ ماه‌های اولیه‌ی خود از جنبش سبز، اکنون نسبت بدان سرخورده یا هم‌چنان امیدوار است. اقلیتی از ایرانیان و اکثریتی از فرنگی‌ها که منتظر «تغییر درونی» و براندازی نظام سیاسی بودند، دل‌سرد و یأس‌زده باشند؛ اما کسانی که بار گرانِ انتظارهای بزرگ را بر دوش نحیف این اعتراض‌ها ننهاده بودند، هنوز گرم‌دلانه به آینده‌ی آن خوش‌بین بسته‌اند.

جنبش سبز آن طور که همه اذعان دارند، بزرگ‌ترین رویارویی و جنبش اجتماعی مردم ایران در مقابل حاکمیت پس از 30 سال است. امروز و پس از نزدیک به 10 ماه از بروز حرکت اعتراضی مردم در 25 خرداد 1388 هراس از شکست بیش از انگیزه‌های پیروزی بر جان این جنبش چنگ انداخته است و آنچه امروز موتور محرک این جنبش است؛ بیش از امید به پیروزی، هراس از شکست است

نگاهی به جنبش‌های اعتراضی مردم ایران و خواسته‌هایشان، با توجه به تنوعی که در ایران به لحاظ پراکندگی جغرافیایی و قومی وجود دارد، کار جمع‌بندی خواست‌های عمومی را اندکی با دشواری مواجه می‌کند. گر جنبش سبز را یک حرکت اعتراضی سیاسی ـ مدنی در ایران ارزیابی کنیم، این پرسش پیش می‌آید که جنبش چقدر خواست‌ها و مطالبات اقلیت‌های قومی و مذهبی را برای همراه شدن با خود تامین کرده و یا وعده‌های تامین آن را داده است؟

جنبش سبز باید مخالفان را نیز در بر بگیرد

بیش از هر زمان دیگری، مخالفان نظام سیاسی حاکم بر ایران نیاز به اتحاد دارند. جنبش سبز مردم ایران جنبشی برخواسته از بطن جامعه‌ای است که طی سه دهه گذشته برای احقاق حقوقی چون آزادی بیان، آزادی انتخاب، رفع تبعیض میان شهروندان و باز کردن پنجره صلح و آشتی به سوی جهان مبارزه کرده است.

نویسنده باور دارد نوروز سال 1389 و دید و بازدیدهای مرسوم آن قادر است با اثرگذاری بر شبکه‌های شخصی افراد و شبکه اجتماعی نقش قابل اعتنایی در گستردگی جنبش سبز و در نتیجه تحولات سیاسی اجتماعی سال آینده ایران بازی کند.