Peyman says:

دوستان، بخاطر رفع سو تفاهم دو نکترا فکر کنم باید بهتر توضیح بدم.

حرف من این نیست که جمهوری اسلامی، با تمام جناح بندیهای سیاسیش و ساختارهای اقتصادیاجتماعی، از اکثریت مردم حمایت میشه. بر عکس. اکثریت مردم خواستار برکناری یا حد عقل تغییرات هستند. اما برای مبارزه استراتژی و تاکتیک نیاز هست. تحقیقی درستتر از توازن قوا بین رژیم و جنبش اعتراضی میتون مارا در این راستا کمک کنه. از نظر من جمهوری اسلامی از اول پیدایشش یک پایگاه اجتماعی برای خود ساخت، اما این پایگاه شدیدا ریزش کرده و این روند ادامه خواهد داشت. حال اینکه از این پایگاه چقدر باقی مانده (کسانی که از طریق بنیادها، سپاه، بسیج، برنامههای تامین اجتماعی، خدمات مالی و تحصیلی، وابستگی ایدئولوژیک و غیره)، موضوعی هست که تحقیق دقیقتری میخواد. دوستی میگوید ۲۰، ۱۵، یا حتا ۵ درصد. من حقیقتش نمیدانام.

اما خطرناکترین کار دست کم گرفتن دشمن هست، و ندیده گرفتن اون حتا ۲۰ درصد. برای درهم کوبیدن یک دیوار، باید ضربهرا روی ترکها متمرکز کرد، پس ترکها را باید شناخت.

صحبت من با تمام جنبش سبز نیست، اما با کسانیست که از نظر من بخاطر یک رادیکالیسم نسنجیده این اشتباهرا انجام میدهند و به عنوانه مثال فکر میکردند ۲۲ بهمن کار تمام خواهد شد. جنبشی که دشمنشرا دست کم بگیر با شکست و سرخوردگی برخورد خواهد کرد. این دست کم گرفتن یک بار در اوایل دهه شصت گران تموم شد. کسانی بودند که نظام جدید را دست کم گرفتند و فکر کردند با دنبال رویه کورکورانه میتوان آنرا بسمتی دیگر هدایت کرد. کسانی هم بودند که طوری دیگر آنرا دست کم گرفتند و فکر کردند با مبارزهٔ مسلحانه چند هزار نفر میتوان آنرا از پای درآورد