Home

تواضع من تا کجا؟

5 Sep 2012

■ علیرضا رضایی

من تصمیم گرفته‌ام که به جای اینکه یک حرف‌هائی بزنم که بعداً بقیه مجبور بشوند به من جایزه نوبل بدهند، خودم را وقف جامعه بکنم و از همینجا معلوم می‌شود که من خیلی آدم بزرگی هستم. به طور کلی یک راه اصلی برای اینکه آدم بتواند به عنوان مهمی دست پیدا بکند این است که از هدف به وسیله برسد. برای این کار هر چقدر که هدف مهم‌تر باشد به وسیله‌های ساده‌تری نیاز است. مثلاً وقتی من بر خلاف بقیه می‌توانم در زمستان سردم بشود و همینطوری در خیابان از ریخت یکی خوشم بیاید و عاشق پیتزا هم باشم و خصوصاً که قادرم این موضوعات را به این خوبی به همه بگویم پس چرا من نباید شاعر باشم؟ مهم این نیست که کسی «نتیجه بگیرد» که من شاعر هستم یا نه، مهم این است که من کاری بکنم که او «تصمیم بگیرد» که من شاعر هستم. از وقتی هم که همه تصمیم گرفتند که من شاعرم حالا می‌توانم حتی در همین فیس بوک به القاب و عنوان‌های مهمی هم برسم و مثلاً وقتی یک نفر پای چیزی که دیگران تصمیم گرفته‌اند که شعر باشد برایم نوشت «خیلی جالب بود» و من جواب دادم «خودتان خیلی جالبید» این یعنی اینکه من شاعر «متواضعی» هستم یا اگر جواب دادم «تقدیم به مردم کشور عزیزم» یعنی اینکه شما تصمیم بگیرید که من یک شاعر «ملی» هم هستم. البته بعضی‌ها بی‌خود تلاش می‌کنند که با تصمیم‌گیری‌های دیگران مقابله بکنند؛ ولی آنها وقعاً وقت‌شان را تلف می‌کنند چون در هر حال چهل نفر که من ترجیح می‌دهم به آنها بگویم «افکار عمومی» تصمیم گرفته‌اند که من شاعر باشم. حتی در دموکرات‌ترین جوامع شما می‌توانید این موضوع را به رأی بگذارید و ببینید که من شاعر هستم یا نه. حالا شما می‌توانید تا آخر عمرتان با ارائه سند و مدرک با شاعر بودن من مخالفت بکنید و از بقیه فحش بشنوید.

من دارم علم خودم را بی‌دریغ در اختیار آنهائی که من را تائید می‌کنند می‌گذارم تا به رشد جامعه کمک کرده باشم و به همین دلیل تمام راه‌ها و روش‌ها و فرمول‌های موفقیت را لو می‌دهم در حالی که می‌توانستم آنها را همینطور مخفی نگه دارم و در سیصد صفحه کتاب یک دفعه رو کنم و جایزه نوبل بگیرم. بنا بر این من همین جا اعلام می‌کنم که یکی از موثرترین راه‌های پیشرفت در ادبیات، فلسفه، عرفان و حتی علوم دینی این است که شما اول مخترع بشوید بعد هم تا دیر نشده بمیرید. هیچ نیازی به آوردن مثال نیست ولی شما می‌توانید در این همین لحظه نام الکساندر گراهام بل را یک سرچ مختصر بکنید تا ببینید در زمینه‌های عشق، منطق، معرفت، پدیدار شناسی و غیره چه جملات مهمی از او نقل شده. یا الآن اگر تمام بازماندگان ادیسون جمع بشوند بگویند که او جمله‌ی «برق را اختراع می‌کنم پس هستم» را هیچوقت نگفته با اینکه همه بر روان ادیسون درود می‌فرستند به خاطر جملات پرمعنی فلسفی‌اش. البته شما اگر هر کاری کردید چیزی اختراع نشد هم می‌توانید قبل از اینکه بمیرید از طریق ابراز احساسات دیگران برای یک سری اموات و درگذشتگان مربوط به خودتان آدم مهمی بشوید. مثلاً ناگهان زل بزنید به یک گوشه‌ای (زل زدن در عالم اینترنت و فضای مجازی بسیار راحت‌تر از عالم واقع است) و از عمه‌ی مرحومتان نقل بیاورید که «طراوت گل‌ها در بهار آدمی را مست می‌نمایاند». نقل این جمله باعث می‌شود که دیگران به احترام عمه‌ی مرحوم شما چیزی نگویند و سرشان را به حالت تائید برای شما تکان بدهند. همین کافی است تا شما با یک حرکت برای خود، عمه‌تان و این جمله تائید بگیرید. بنده به شما قول می‌دهم که وقتی خودتان هم بمیرید این جمله با تائید دسته جمعی همه جا نقل و منتشر می‌شود و به اشتراک گذاشته می‌شود. وقتی شما موج حمایت عواطف و احساسات را پشت سرتان دارید فقط کافی است که زحمت بکشید و یک‌روزی در یک‌جائی بمیرید.

با این حال چون من قرار است که با استفاده از علمم همه چیز را در جهان لو بدهم این را هم در اینجا می‌گویم که شما اگر علاوه بر اینکه نتوانستید چیزی اختراع بکنید، نخواستید هم که بمیرید؛ ولی خواستید که عنوانی داشته باشید می‌توانید از میان‌برهای سکسی استفاده کنید. تصویر یک خانم محترمی که جهت حفظ اصول بنیادی شما حداقل و حتی حداکثر یک بند سوتینش از کنار یقه‌ی پیراهن معلوم باشد یا یک آقای محترم‌تر که موهایش شکل عجیب غریبی داشته باشد و ترجیحاً دودی هم در یک سمت تصویر نمایان باشد بگذارید و در مورد گرمای هوا اظهار نظر کنید. این تصاویر با سرعت نور در تمام عوالم ممکن دیده می‌شود و دو اتفاق با هم می‌افتد: یک دسته خوشبختانه به دلیل استفاده بی‌دلیل شما از چنین تصاویری به شما ایراد می‌گیرند که این دسته بدون کم‌ترین و کوچک‌ترین دخالت شما توسط مدافعین پوشش و ژست اختیاری بلافاصله نه فقط شکست خورده که نابود می‌شوند. از این به بعد گروه پیروز در این جنگ تاریخی «مجبورند» که برای استفاده‌ی بهتر و بیشتر از موفقیت خود آن اظهار نظر شما درباره هوا را حرف مهمی بدانند و همه جا هم منتشر بکنند. اظهار نظرهای شما آن قدر بیخودی مهم می‌شود که خودتان خنده‌تان می‌گیرد، درصورتی که باید خیلی جدی به فکر تصاویر بعدی و تغییرات دمای کره زمین باشید.

من برای افشاء این قسمت از علمم هیچ تصویر مناسبی پیدا نکردم که اینجا بگذارم و همین تواضع من را نشان می‌دهد.

 
Tehran Review
کلیدواژه ها: , | Print | نشر مطلب Print | نشر مطلب

  1. میلاد says:

    شاعر رو خوب اومد. چون خل و دیوونه این روزها زیاد داریم که ادعای شاعری می کنه.
    فکر می کنند هر چقدر بی ادب تر هم بنویسند شعرشون بهتره.
    خدا یه نظری به این روانی های شاعر نما بکنه

  2. Yashar says:

    eyval agha.
    eyval

What do you think | نظر شما چیست؟

عضویت در خبرنامه تهران ریویو

نشانی ایمیل

Search
Most Viewed
Last articles
Tags
  • RSS iran – Google News

  • video
    کوچ بنفشه‌ها

    تهران‌ریویو مجله‌ای اینترنتی، چند رسانه‌ای و غیر انتفاعی است. هدف ما به سادگی، افزایش سطح گفتمان عمومی در مورد ایده‌ها، آرمان‌ها و وقایع جهان امروز است. این مشارکت و نوشته‌های شما مخاطبان است که کار چند رسانه‌ای ما را گسترش داده و به آن غنا و طراوت می‌بخشد. رایگان بودن این مجله اینترنتی به ما اجازه می‌دهد تا در گستره بیشتری اهداف خود را پیگیری کرده و تاثیرگذار باشیم. مهم‌تر از همه اینکه سردبیران و دست‌اندرکاران تهران‌ریویو به دور از حب و بغض‌های رایج و با نگاهی بی‌طرفانه سعی دارند به مسایل روز جهان نگاه کرده و بر روی ایده‌های ارزشمند انگشت بگذارند. تهران ریویو برای ادامه فعالیت و نشر مقالات نیازمند یاری و کمک مالی شماست.